یه شهر و میدون شهر                       سرباز و سربازای       شمشیر به دست

دارچیا تو کوچه های شهر داد میزنن                  

                                                  امشب میخوان تو میدون شهر عشق و دار بزنن

ولی شهر خالی از آمده              انگار تو این شهر طاعون آمده

حالا شب شده  و      عشق و با زنجیر اوردن

                                                    یه جلاد پیر با شمشیر   اوردن

سربازای حاکم همه جا رو بستن                 رو بوم خونه ها به کمین نشستن

تنا ب دارو به گردن عشق بستن              من نمی تونم ببینم که عشق و دار می زنن

( عشق و دار نزنین )         بلند اینو فریاد میزنم

صدای حاکم شهر میاد             از تو کوچه ای با اسب میاد

داد میزنه :  شما  نا مردمان که حرمت عشق و شکستید

این من نیستم شمایید که عشق و دار میزنین

حاکم حرف حق و زد            با حرفش مهر سسکوت و به دهان من زد

من نشستم و چشامو بستم              تا نبینم که عشق و دار میزنم

من نشستم و  چشامو بستم                 تو خودم از درد عشق شکستم.

شعر از : ع  . ت           13- س – 10 - 4